Koniec

Powiedz wdzięczna kobzo moja,

U mnie lico - duma twoja,

Cóż może być piękniejszego,

Nad człowieka rycerskiego.



Husarz zasię w mocnej zbroi,

Warownym obozem stoi.

Który po sutym obiedzie,

Straż zarazem swą zawiedzie.



Pod świetnymi chorągwiami,

Głośny trąbą i bębnami,

Bierzy pochylony lasem,

Dla sławy, dla zysku czasem.



Idzie żołnierz borem, lasem,

Przymierając z głodu czasem.



Suknia na nim nie blakuje,

Wiatr przez dziury przelatuje.



Trzeba by go poratować,

Soli jemu nie żałować.



Powiedz wdzięczna kobzo moja,

U mnie lico - duma twoja,

Aż ktoś znowu zacznie myśleć,

Żeby mną se mordę wytrzeć.



Czuwaj!